Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Brak miniatury

Imię: Zygmunt

Nazwisko: Kolankowski

Pseudonim:

Organizacja:

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 12.3.1940
  • Data urodzenia:
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 1998

Biogram

Zygmunt Kolankowski (1913-1998) - historyk prawa i archiwista, organizator Archiwum Polskiej Akademii Nauk i jego wieloletni dyrektor.

Od 1931 r. studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1936 r. uzyskał dyplom magistra prawa i rozpoczął prace w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Równolegle brał udział w seminarium doktorskim przy katedrze Dawnego Polskiego Prawa Sądowego i Historii Dawnej Polski prof. Józefa Rafacza. W czerwcu 1936 r. Rada Wydziału Prawa UW przyjęła jego pracę doktorską pt. „Proces o zbiegłych poddanych w sądownictwie Rusi Czerwonej w późniejszym Średniowieczu”. Po kampanii wrześniowej aresztowany 2 listopada 1939 r. w Czarnym Dunajcu i osadzony w „Palace” – siedzibie  zakopiańskiego gestapo. Później przeniesiono go do więzienia Montelupich w Krakowie, a następnie wywieziono do KL Auschwitz, skąd został przeniesiony do KL Buchenwald. W maju 1945 r. ostatecznie powrócił do Polski.

Po wojnie uczestniczył w pracach komitetu organizacyjnego Uniwersytetu Łódzkiego. W lipcu 1945 r. obronił prace doktorska złożona jeszcze w 1936 r. Od 1946 r. mieszkał w Paryżu. Był delegatem Ministra Oświaty i attache do spraw naukowych w ambasadzie PRL. Tymczasowo był attache kulturalnym oraz delegatem przy UNESCO. W 1948 r. powrócił do Polski i rozpoczął pracował w Ministerstwie Oświaty. W 1949 r. na własna prośbę przeszedł do pracy w Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych. Zajmował się opracowaniem nowych zasad normatywnych i organizacją archiwów państwowych. Był dyrektorem Archiwum Alkt Nowych w Warszawie. Od 1954 r. był organizatorem Archiwum PAN, a później jego wieloletnim dyrektorem. Jako przedstawiciel PAN uczestniczył w pracach zespołu archiwalno-dokumentacyjnego Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Ponadto był członkiem Rady Archiwalnej przy Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych i Przewodniczącym Centralnej Komisji Oceny Materiałów Archiwalnych. Przez wiele pełnił funkcję członka komitetu redakcyjnego „Archeionu” oraz był założycielem i redaktorem Biuletynu Archiwum PAN. Zakładał Stowarzyszenie Archiwistów Polskich i został przewodniczącym jego Zarządu Głównego.
Napisał i opublikował wiele prac naukowych. Wykładał w Zakładzie Archiwistyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.
W 1983 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1998 r.

Bibliografia:

T. Belerski, Należne miejsce dla źródeł archiwalnych, [w:] „Rzeczpospolita” 1999 nr 12 s. 30.