Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Brak miniatury

Imię: Ksawery

Nazwisko: Lewkowicz

Pseudonim:

Organizacja:

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 06.11.1939
  • Data urodzenia: 02.12.1869
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 15.08.1958

Biogram

Ksawery Lewkowicz, ur. 2 grudnia 1869 r. w Kraków, zm. 15 sierpnia 1958 r. tamże – polski lekarz pediatra, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Był synem Antoniego i Marcjanny Welezińskiej. Po ukończeniu Gimnazjum Św. Anny w Krakowie rozpoczął w 1888 r. studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia uzupełniające odbył w Paryżu (1900 - 1902) oraz w Wiedniu (1903). Tytuł doktora wszech nauk lekarskich uzyskał w 1895 r., od 1897 r. pełnił funkcję asystenta w Katerze i w Klinice Chorób Dzieci Wydziału Lekarskiego UJ, a w 1903 został jej docentem. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1907 r. i w tym samym czasie został kierownikiem wspomnianej Katedry i Kliniki Chorób Dzieci , którą to funkcję sprawował do 1947 r. W 1920 r. został mianowany profesorem zwyczajnym UJ, a w latach 1930/31 sprawował funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego.

Jego zainteresowania badawcze obracały się głównie wokół szeroko pojętej pediatrii dzieci , a w szczególności reumatologii dziecięcej, neurologii dziecięcej oraz chorób zakaźnych wieku dziecięcego. Badał metody leczenia zimnicy, płonicy, zapalenia opon mózgowo – rdzeniowych u dzieci i gruźlicy. Jako pierwszy wyhodował w czystym stanie beztlenowego prątka wrzecionowatego (Bacillus fusiformis) anginy Plauta i Vincenta, pasożytującego w jamie ustnej niemowląt. Był członkiem czynnym PAU od 1931 r., pełnił również funkcję prezesa Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego.

6 listopada 1939 r. został aresztowany wraz pozostałymi pracownikami UJ i AG (późniejsza AGH) w ramach Sonderaktion Krakau i po trzech tygodniach pobytu w więzieniach w Krakowie i Wrocławiu trafił do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen koło Oranienburga.  W czasie pobytu w obozie znacznie podupadł na zdrowi i z początkiem grudnia 1939 r. zachorował na grypę gorączkową, a następnie ostrą biegunkę. Do Krakowa powrócił w pierwszej połowie lutego 1940 (zwolniony 8 II 1940). W czasie okupacji został praktycznie pozbawiony możliwością kierowania Kliniką Chorób Dzieci UJ, ale pomimo absolutnego zakazu władz niemieckich systematycznie odwiedzał chore polskie dzieci na wydzielonym dla nich oddziale w klinice. Ponadto kontynuował pracę naukową przygotowując kolejne publikacje do druku.            Po wojnie powrócił na stanowisko kierownika Kliniki Chorób Dzieci i w 1947 r. przeszedł na emeryturę.  

Bibliografia:

Relacje pracowników Uniwersytetu Jagiellońskiego o ich losach osobistych i dziejach uczelni w czasie drugiej wojny światowej, Z praz Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Seria F, Tom 5, Kraków 2005, s. 237 – 242, 1053.

Uczeni polscy XIX – XX stulecia, pod red. Andrzeja Śródka, t. I. s. 501 – 503.