Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Imię: Bogdan Edward Stanisław

Nazwisko: Kamieński

Pseudonim:

Organizacja:

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 06.11.1939
  • Data urodzenia: 14.03.1897
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 09.08.1973

Biogram

Bogdan Edward Stanisław Kamieński, ur. 14 marca 1897 r. w Oświęcimiu, zm. 9 sierpnia 1973 r. w Krakowie – polski fizykochemik.

Był synem Władysława, dyrektora urzędu ksiąg gruntowych w Wadowicach, i Jadwigi Kuhn. Nauki pobierał w gimnazjum Wadowicach (1911), a następnie w Gimnazjum Św. Anny w Krakowie (1911 – 1914) i gimnazjum w Cieszynie (1914 – 1915). W czasie pierwszej wojny światowej walczył jako żołnierz armii austriackiej na froncie włoskim w latach 1915 – 1918. Po wojnie podjął studia chemiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1918 – 1923, min. pod opieką T. Estreichera. W czasie studiów został asystentem Katedry Chemii Nieorganicznej na UJ w latach 1920 – 1924. Pracę doktorancką obronił w 1924 r. przez dwa kolejne lata pracował w przemyśle. W 1926 r. został starszym asystentem ww. katedry, a po habilitacji w 1929 r. przeniósł się na Politechnikę Lwowską, gdzie został mianowany profesorem. W 1932 r. powrócił do pracy w Krakowie i został profesorem i kierownikiem Katedry Chemii Fizycznej i Elektrochemii Wydziału Filozoficznego UJ, którą to funkcję sprawował do 1967 r..

6 listopada 1939 r. został aresztowany w raz z innymi profesorami i pracownikami UJ i Akademii Górniczej (późniejsze AGH) w ramach Sonderaktion Krakau. Po trzech tygodniach pobytu w więzieniach w Krakowie i Wrocławiu 27 listopada został wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen koło Oranienburga. Został zwolniony 8 lutego 1940 r. i następnego dnia znalazł się w Krakowie. W czasie okupacji od 1942 r. pracował w fabryce kosmetyków Miraculum, kierowanej przez Daniela Bisanza – Reichsdeutscha. Od 1944 r. pracował również w wytwórni szczepionek prof. Bujwida. Był zaangażowany w pracę tajnego uniwersytetu oraz prowadził pracę naukową przygotowując materiały do książki Elementy chemii fizycznej wydanej w 1947 r.

Po wojnie został mianowany profesorem zwyczajnym UJ i kontynuował pracę jako kierownik ww. katedry. W latach 1947 – 52 sprawował funkcję dziekana Wydziału Matematyczno – Fizycznego UJ, a na przełomie lat 40 i 50 był kierownikiem budowy gmachu Instytutu Chemicznego UJ. Ponadto od 1945 r. był członkiem – korespondentem PAU, a od 1947 r. członkiem czynnym. W latach 1955 – 67 był kierownikiem Zakładu Fizykochemii Zjawisk Powierzchniowych Instytut Chemii Fizycznej PAN, a w latach 1965 – 68 prezesem Oddziału PAN w Krakowie. W 1967 r. przeszedł na emeryturę.

Jego zainteresowania obracały się głównie wokół: elektrochemii i fizykochemii zjawisk powierzchniowych, interesował się również chromatografią, potencjometrią i konduktometrią. Jako naukowiec odkrył i opisał zjawisko fotoprzewodnictwa karborundu oraz przedstawił pionierskie w Polsce wyniki związane z jego przewodnictwem. Był członkiem i prezesem Polskiego Komitetu Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej (1964 – 1969), pełnił również funkcję wiceprezesa Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Za zasługi dla rozwoju polskiej nauki otrzymał nagrodę państwową II st. za osiągnięcia w dziedzinie zastosowania metody elektrometrycznej w analizie adsorpcyjnej w 1951 r. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Był ożeniony z Julią Natanson, z którą miał córkę Marię.

 

Bibliografia:

Uczeni polscy XIX – XX stulecia, pod red. Andrzeja Śródka, t. II. s. 147 – 149.

Relacje pracowników Uniwersytetu Jagiellońskiego o ich losach osobistych i dziejach uczelni w czasie drugiej wojny światowej, Z praz Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Seria F, Tom 5, Kraków 2005, s. 397 – 422, 1045.